forugh.jpg

شايد  حقيقت  آن دو دست  جوان  بود   آن  دو دست  جوان

كه  زير  بارش  يكريز  برف  مدفون  شد

 سال  ديگر  وقتي   بهار

با آسمان پشت  پنجره  هم خوابه  ميشود

و در  تنش  فوران  ميكنند

فواره هاي   سبز  ساقه هاي  سبكبار

شكوفه  خواهد داد اي يار  اي يگانه ترين يار

ايمان بياوريم  به آغاز  فصل  سرد ...

                                                فروغ  

             .......................................

آن داغ ننگ خورده که می خنديد 

بر طعنه های بيهده من بودم

گفتم که بانگ هستی خود باشم

اما دريغ و درد که زن بودم.                                   

/ 1 نظر / 2 بازدید
samira

خانومی ادامه بده موفق ميشی