شايد  حقيقت  آن دو دست  جوان  بود   آن  دو دست  جوان

كه  زير  بارش  يكريز  برف  مدفون  شد

 سال  ديگر  وقتي   بهار

با آسمان پشت  پنجره  هم خوابه  ميشود

و در  تنش  فوران  ميكنند

فواره هاي   سبز  ساقه هاي  سبكبار

شكوفه  خواهد داد اي يار  اي يگانه ترين يار

ايمان بياوريم  به آغاز  فصل  سرد ...

                                                فروغ  

             .......................................

آن داغ ننگ خورده که می خنديد 

بر طعنه های بيهده من بودم

گفتم که بانگ هستی خود باشم

اما دريغ و درد که زن بودم.                                   

   + سمیرا نکوئیان Samira Nekooeeyan - ٦:٢٩ ‎ب.ظ ; سه‌شنبه ۳ آذر ۱۳۸۳